Breng mij grote schalen met drank
En neem mij mee in een wervelwind
Die naar de hemel klimt
Mij dronken maakt
Mijn lach doet klinken
In de lange nacht

Ik heb mijn vuist geheven
Hoe klein die ook is
Omdat mijn hart bekneld is geraakt
Mijn vingers zijn zo verkrampt
Dat ze niet meer openvouwen

Als U zo groot bent
En overal boven staat
Dan zult U die vuist wel kunnen verzachten
En warmte en ruimte terugbrengen
In deze benauwende pijn

Laat me een traan huilen
Die als een staafje van een windgong
Beweegt van mijn ziel naar het jouwe
Laat onze tranen elkaar raken
Omdat we elkaar zien
De hemel is nog niet gekomen
Waar alle lasten verdwijnen
Als sneeuw voor de eeuwige zon