Verdriet

Laat me gaan
Houd me vast
In je armen
Veroordeel me niet
Omdat ik vandaag
Geen geluk kan vinden
Verdriet neemt zijn plek
Het eist zijn gang
Wat kan ik doen
Dan beleefd zijn
En treuren tot zijn vertrek

Baby

Ik zit op de bank
Het is stil
Onprettig stil

Waar is de baby?

Geen leven om me heen
Enkel de stilte
De bloemen zijn wit

Begraven

Ik groef bedroefd Haar graf Terwijl het donkerde Omringd met bruin blad Draag ik haar ten grave Niet wetend wie ze is

Bloedlijn

Deze wijn is mijn bloed Dit brood mijn lichaam Zo sprak hij En hij hield het kind in zijn armen Daarna hief hij het op En toonde het aan de hemel Zegen het, bad ze Heb het lief, vroeg ze Het is mijn, sprak ze Het is mijn bloed Het is mijn lichaam Het is mijn ziel Zegen het Mijn tranen wassen het schoon Zegen het

Zingen

Zing met mij Ik wieg je in mijn armen Zing met mij Wieg mij in jouw armen We zingen We zingen Laten de tranen gehuild worden Tot het leed is uitgedroogd

Leef

Blijf leven Tot je weer leeft Je zult leven Deze tijd gaat voorbij Verdriet hoeft niet te blijven Maar is soms Lange tijd gast Accepteer haar gezelschap Tot je weer leeft Langzaam Heel langzaam Zal het gewicht Verminderen Langzaam Heel langzaam Zal de mist Optrekken Blijf leven Tot je weer leeft Je zult leven Deze tijd gaat voorbij Leef door Tot de bomen weer groen zijn Leef door Tot de zon weer schijnt