Begraven

Ik groef bedroefd Haar graf Terwijl het donkerde Omringd met bruin blad Draag ik haar ten grave Niet wetend wie ze is

Bloedlijn

Deze wijn is mijn bloed Dit brood mijn lichaam Zo sprak hij En hij hield het kind in zijn armen Daarna hief hij het op En toonde het aan de hemel Zegen het, bad ze Heb het lief, vroeg ze Het is mijn, sprak ze Het is mijn bloed Het is mijn lichaam Het is mijn ziel Zegen het Mijn tranen wassen het schoon Zegen het

Zingen

Zing met mij Ik wieg je in mijn armen Zing met mij Wieg mij in jouw armen We zingen We zingen Laten de tranen gehuild worden Tot het leed is uitgedroogd

Leef

Blijf leven Tot je weer leeft Je zult leven Deze tijd gaat voorbij Verdriet hoeft niet te blijven Maar is soms Lange tijd gast Accepteer haar gezelschap Tot je weer leeft Langzaam Heel langzaam Zal het gewicht Verminderen Langzaam Heel langzaam Zal de mist Optrekken Blijf leven Tot je weer leeft Je zult leven Deze tijd gaat voorbij Leef door Tot de bomen weer groen zijn Leef door Tot de zon weer schijnt

Schilderen

Het schilderen van een beeld Schildert de stomme emoties Diep verborgen in mijn hart Waar mijn stem nog niet kan spreken En mijn ogen nog niet kunnen zien Vloeit het verdriet en tegelijk de vastberadenheid Met passie in het penseel Het beeld vertelt mij wat ik voel En legt een verbinding tussen mijn ogen, stem en hart Aldus brengt het schilderen mijn stem terug En verwoordt mijn stem weer de emoties van mijn hart Nu zie ik wat ik schilder

Kind

Er is een kind aan het huilen Een kind in mezelf Ik zie jouw kind huilen En je wilt dat ik het troost Maar één huilend kind is genoeg Een is echt genoeg Er is een kind aan het huilen Er zijn zo veel kinderen aan het huilen Hoor jij ze niet? Te veel kinderen Te weinig ouderen Maar een is echt genoeg Ik kan jouw kind niet troosten En jij het mijne niet Groei nu zelf maar op Want er zijn te veel Te veel kinderen Te weinig ouderen