Even

Wees voor even Mijn zot, een dwaze Zucht alles weg En lach naar de zon Nestel je even op de drempel Van een huis vol zorgen En proef even Een licht gevoel van gekkigheid

Kom

Kom in de stilte Mijn denken en voelen Waar niemand komen kan Lees mijn gedachten Voel mijn gewrichten Til het gewicht van mijn hoofd De poorten gesloten De tranen vergoten Wacht ik alleen nog op jou

Gebed

Grote God Van deze aarde Hoor mijn stem Luister naar mijn woorden Laat de zorgen in mijn hart Mij aansporen U aan te roepen Brandstof zijn Voor aanhoudend gebed

Kou

Druppels op de wangen Tranen als de dauw Bladeren die trillen Vingers in het blauw

Woestijn

Als de bron opgedroogd is Ik me leeg voel En ik bang ben Dat er geen liefde of kracht meer uit me zal stromen Dan houd ik me vast Aan het weten Dat deze aarde niet alleen uit woestijnen bestaat En mijn leven ook niet

Guava

Ooit kende ik de boom Leunde ik tegen de takken Zag ik de gladde bast Met her en der een schilfer At ik de vruchten Groene vruchten Die bij het rijpen Ook wat geel konden worden En waarvan het vruchtvlees roze was Tot op een dag De vruchten Opeens paars bleken te zijn Wie kan mij vertellen Welke kleur de guava’s hebben En als je me dan vertelt dat ze groen zijn En bij het rijpen Ook wat geel kunnen worden Kun je me dan ook vertellen Hoe ze later opeens paars konden zijn En of dat in de toekomst Nog eens gebeuren zal