‘Hoe gaat het met jou?’ ‘Ja, gaat wel. Ben wel druk hoor. En jij, ook druk?’ ‘Nee, eigenlijk niet’. ‘Oh, wat erg jôh, hoe kan dat? Ben je je baan kwijt?’ ‘Nee hoor, ik probeer gewoon een beetje rustig te leven.

Ik ging naar mijn psycholoog En die vertelde mij Dat mijn psyche loog

Er zijn tijden om te snoeien en er zijn tijden om te bloeien Het kan niet altijd lente of zomer zijn

Ze zit bij het raam en kijkt uit over de uitgestrekte velden. Ze proeft altijd weer de grootsheid van haar Schepper wanneer ze in de stilte kijkt naar de ruimte, de vrijheid en de creativiteit die de natuur elke dag weer met zich meebrengt door er simpelweg te zijn en haar eigen weg te gaan, elk seizoen opnieuw. Haar mintgroene trui is wat afgezakt bij een van haar schouders, maar ze lijkt het niet op te merken. Haar blanke huid vormt een mooi contrast met het donkere haar dat speels in golven op haar rug valt. Ze geniet elke dag weer van de stukjes volmaaktheid, de stukjes paradijselijkheid, die ze nog terug kan vinden op deze aarde; die over het algemeen zo in verval blijkt geraakt te zijn. Ze is dankbaar voor alles wat ze een beetje liefde kan geven, waarin ze nog leven ziet groeien en weet dat dit ook is wat haar Vader van haar verwacht.

Tel je zegeningen Zodat je doorhebt Dat je ze ontvangt

Waar ben je zon Waar kan ik me nog aan verwarmen Het land is in nevelen gehuld Dampen stijgen op uit het moeras De kille kou heeft de bomen hun bladeren ontnomen En de lente is naar het onbekende geëmigreerd Waar ben je zon Waar kan ik me nog aan verwarmen Vertel eens over de zomer En het leven dat er toen was Waar zijn de groene heuvels En de blauwe luchten van weleer Zon, vertel me waar je bent Verdrijf het grauwe van de herfst Verdrijf het barre van de winter Neem de vermoeidheid weg Misschien dat ik dan eens slapen kan Misschien dat ik dan eens wakker word En mijn ogen uit kan wrijven Een nieuwe dag verwelkomen kan Zon, haast je Want het land sterft af