Huil maar Tranen zijn zuiverend Als het huilen stopt, dreigt bitterheid wortel te schieten

Uitgeput, uitgeput De wanhoop nabij Maar eindelijk Kan ik weer wat huilen Eindelijk smelt er wat Van dat blok ijs Met de pijnlijke ijspegels Die mij overal steken En soms zelfs Lijken te doorboren Het ijs dooft het licht Het ijs verdrijft de warmte Het bevriest mijn levenskracht Levenslust verdwijnt Eetlust verdwijnt Doods staar ik Naar een hoek van de kamer Maar dan Knalt het licht naar binnen Is er een winterse zomerzon Vermoeid kijk ik toe Hoe de stralen De eetstoelen omlijsten En pak uiteindelijk Overtuigd door het enthousiasme Ook mijn drinkbeker weer op

Kom, houd me vast Wieg me heen en weer Help me te vergeten Het is te groot voor mij Als een drenkeling Zoek ik houvast In een bulderende storm Voel ik die slaande golven Van pijn en verdriet En is er geen grond meer Voor mijn voeten Om op te staan Kom, houd me vast Wieg me heen en weer Help me te vergeten Het is te groot voor mij

Zeg dat het een nachtmerrie is En dat ik zo wakker word Zeg dat het een mislukte grap is Die zo van tafel wordt geveegd Zeg dat ik het verkeerd heb verstaan En dat je iets anders bedoelde Zeg dat het een verhaal is Fictie, geen realiteit Zeg dat het over een ander gaat En niet over jou, niet over mij Zeg dat dit onmogelijk is Dat dit niet kan bestaan Zeg het allemaal Maar lieg nooit meer